ARTYKUŁ ORYGINALNY
SPECYFIKA KOMUNIKACJI W ŚRODOWISKU WOJSKOWYM
 
 
Więcej
Ukryj
1
WYŻSZA SZKOŁA MENEDŻERSKA W WARSZAWIE
Data publikacji online: 31-03-2017
Data publikacji: 31-03-2017
 
NSZ 2017;12(1):25–37
 
SŁOWA KLUCZOWE
DZIEDZINY
STRESZCZENIE
Zasady komunikacji dotyczą każdego człowieka i w każdej dziedzinie jego życia znajdują zastosowanie. Autorka opracowania wskazuje na podobieństwo, podczas okolicznościowych wystąpień publicznych, stylu wypowiedzi żołnierzy ze stylem dziennikarskim czy naukowym, wskazując na wspólny oszczędny i konkretny profil wypowiedzi. Stawia ponadto tezę, Ze różnorodność stylu wypowiedzi kadry kierowniczej w wojsku cechuje głównie kod prajęzykowy (tzn. melodyka, ton, brzmienie głosu itp.), nie zaś zwięzłość, prostota oraz brak redundancji. Te, zdaniem autorki, cechuj Zasady komunikacji dotyczą każdego człowieka i w każdej dziedzinie jego życia znajdują zastosowanie. Autorka opracowania wskazuje na podobieństwo, podczas okolicznościowych wystąpień publicznych, stylu wypowiedzi żołnierzy ze stylem dziennikarskim czy naukowym, wskazując na wspólny oszczędny i konkretny profil wypowiedzi. Stawia ponadto tezę, Ze różnorodność stylu wypowiedzi kadry kierowniczej w wojsku cechuje głównie kod prajęzykowy (tzn. melodyka, ton, brzmienie głosu itp.), nie zaś zwięzłość, prostota oraz brak redundancji. Te, zdaniem autorki, cechują generalnie dzisiejsze społeczeństwo oparte na szybkim, obrazowym komunikowaniu się, obecnym np. w mediach, co wymusza używanie języka krótkiego, wręcz skrótowego. Zasada prostoty obowiązuje zatem w każdej specjalizacji publicznego użycia języka (prócz zastosowań literatury pięknej, aktorstwa i sztuki) i tym samym nie może być zarezerwowana tylko dla środowiska armii. W opracowaniu poruszono kwestię wulgaryzmów i zasadności zgłębiania zasad sztuki komunikacji wśród kadry kierowniczej wojska. Skupiono się zatem na właściwościach szeroko rozumianych kompetencji komunikacyjnych związanych z ekspozycją publiczną oficera. A generalnie dzisiejsze społeczeństwo oparte na szybkim, obrazowym komunikowaniu się, obecnym np. w mediach, co wymusza używanie języka krótkiego, wręcz skrótowego. Zasada prostoty obowiązuje zatem w każdej specjalizacji publicznego użycia języka (prócz zastosowań literatury pięknej, aktorstwa i sztuki) i tym samym nie może być zarezerwowana tylko dla środowiska armii. W opracowaniu poruszono kwestię wulgaryzmów i zasadności zgłębiania zasad sztuki komunikacji wśród kadry kierowniczej wojska. Skupiono się zatem na właściwościach szeroko rozumianych kompetencji komunikacyjnych związanych z ekspozycją publiczną oficera.
 
REFERENCJE (31)
1.
AJDUKIEWICZ K., 1956, Zarys logiki, wyd. PZWS, Warszawa.
 
2.
BACON F., 1995, Novum Organum, wyd. PWN, Warszawa.
 
3.
BACON T.R., 2013, Sposób na opornych. Skuteczne wywieranie wpływu, wyd. GWP, Sopot.
 
4.
BARŁOWSKA M., Budzyńska-Dacy A., Wilczka P. (red.), 2008, Retoryka, wyd. PWN, Warszawa.
 
5.
BOCHEŃSKI J.M., 1993, De Virtute Militari. Zarys etyki wojskowej, wyd. Philed, Kraków.
 
6.
BURAKOWSKI K., 1995, Sztuka przemawiania, Biuro Prasy i Informacji MON, Warszawa.
 
7.
CIEKANOWSKI Z., 2014, Determinanty bezpieczeństwa personalnego w zarządzaniu zasobami ludzkimi w nowoczesnej organizacji, wyd. PWST-E, Jarosław.
 
8.
DRZYCIMSKI A., 2000, Komunikatorzy, wpływ, wrażenie, wizerunek, Oficyna Wydawnicza Branta, Warszawa-Bydgoszcz 2000.
 
9.
GOFFMAN E., 2006, Rytuał interakcyjny, wyd. PWN, Warszawa.
 
10.
HOŁÓWKO T., 1996, Oficer polski, Wyd. Czasopisma Wojskowe, Warszawa.
 
11.
KACZMAREK B., MARKIEWICZ K. (red.), 2003, Komunikowanie się we współczesnym świecie, wyd. UMCS, Lublin.
 
12.
Kompetencje społeczne kadry dowódczej WP w kontekście realizacji zadań służbowych, Sprawozdanie badań, 2014, WBBS, Warszawa.
 
13.
KONSTYTUCJA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z 2 kwietnia 1997 r.
 
14.
KUMANIECKI K., 1977, Literatura rzymska. Okres cyceroński, Warszawa.
 
15.
KWIATKOWSKA H., SZYBISZ M. (red.), 1997, Komunikacyjne kompetencje zawodowe nauczycieli, wyd. PAN, Warszawa.
 
16.
LEARY M., 2005, Wywieranie wrażenia na innych, wyd. GWP, Gdańsk.
 
17.
ŁOBOCKI M., 2001, Wprowadzenie do metodologii badań pedagogicznych, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków.
 
18.
MARCINIAK S., 1987, Język wojskowy, wyd. MON, Warszawa.
 
19.
MENTZEL W., 2009, Mistrzowska retoryka, Sekrety przekonujących wystąpień, Opolgraf SA, Flashbook.pl.
 
20.
MILL J. ST., 1962, System logiki, tom 1, wyd. 1, wyd. PAN, Warszawa.
 
21.
NOWICKA J., 2015, Zarządzanie kompetencjami komunikacyjnymi – autoprezentacja, „Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Przyrodniczo-Naukowego w Siedlcach”, nr 105, Seria Administracja i Zarządzanie (32) 2015, Siedlce.
 
22.
NOWICKA J., 2016, Kompetencje komunikacyjne kadry kierowniczej Wojsk Lądowych, AON, Warszawa.
 
23.
PELC M., 2012, Elementy metodologii badań naukowych, wyd. AON, Warszawa.
 
24.
PIETER J., 1967, Ogólna metodologia praca naukowej, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław.
 
25.
Relacje międzyludzkie i profilaktyka uzależnień (wiosna 2013), sprawozdanie z badań, 2013, WBBS, Warszawa.
 
26.
ŚRODA M. (red.), 1994, O wartościach, normach i problemach moralnych, wyd. PWN, Warszawa.
 
27.
WARNER T., 1999, Umiejętności w komunikowaniu się, wyd. ASTRUM, Wrocław.
 
28.
WIERZBICKA E., WOLAŃSKI A., ZDUNKIEWICZ-JEDYNAK D., 2008, Podstawy stylistyki i retoryki, wyd. PWN, Warszawa.
 
29.
WOLAŃSKA E. (red.), 2007, Polszczyzna publiczna początku XXI, Rada Języka Polskiego przy prezydium PAN, Warszawa.
 
30.
WOŁEJSZO J., 2008, Organizacja pracy kierownika w strukturach zhierarchizowanych, wyd. AON, Warszawa.
 
31.
ZWOLIŃSKI A., 2003, Słowo w relacjach społecznych, WAM, Kraków.
 
eISSN:2719-860X
ISSN:1896-9380