ARTYKUŁ PRZEGLĄDOWY
ABOUT THE THEORETICAL ROOTS FOR MANAGING THE THIRD MIDDLE ILLUSTRATION USING COVID-19 DYNAMICS IN FRANCE
 
Więcej
Ukryj
1
Materials Design, Montrouge, France Kazan Federal University, Republic of Tatarstan, Russia
2
Kazan Federal University, Republic of Tatarstan, Russia
3
General Electric Renewable Energy, Boulogne Billancourt, France
4
Zeta Innovation Consulting, Paris, France
Data publikacji online: 28-09-2020
Data publikacji: 28-09-2020
 
NSZ 2020;15(3):75–92
 
SŁOWA KLUCZOWE
DZIEDZINY
STRESZCZENIE
Arystotelesowska logika opiera się na zasadzie braku sprzeczności. Propozycja jest albo prawdziwa, albo nieprawdziwa. Aby spełnić tę zasadę, system musi być prosty, rozdzielny i musi spełniać zasadę wykluczonych środkowych. Takie systemy nazywane są kartezjańskimi. Dychotomia kartezjańska wynika często ze zbyt uproszczonej wizji naszego związku z rzeczywistością, ponieważ jeśli A jest prawdziwa, nie-A musi być często wzmacniana. System (A, nie-A) uzyskuje status duopolu (bieżącego i potencjalnego), którego jednolity charakter należy wziąć pod uwagę. Trzeci termin, jako wyraz intersesji i mediacji między obydwoma elementami, staje się wówczas konstytutywnym elementem reprezentacji rzeczywistości. Analiza oparta głównie na teorii kategorii oraz na teorii topoi bi-fibracji Grothendiecka pokazuje, że funkcje pośredniczące są konstytutywne dla duopolu. Mają one znaczenie tylko przez zawarty środek; "dusza" tego środka jest wtedy dynamiczna w złożonej płaszczyźnie. W tym przypadku prawda przyjmuje status ograniczeń, podczas gdy kłamstwo nadużywa statusu "neo-państwa", które w kontekście złożonych uwikłań staje się błędnym makijażem. Jako odniesienie do interpolacji podanej przez funkcję zeta Riemanna w złożonych systemach samopodobnych, nazwaliśmy "zarządzanie zeta" możliwością zarządzania nierozdzielnymi systemami z udziałem włączonego środka. Wprowadzimy logikę zawartego środka, która ma zasadnicze znaczenie dla zrozumienia dynamiki złożonych systemów (systemów społecznych, ekosystemów badawczych, kontroli kryzysu itp.). Pokażemy również, że są to te same metody, które transponowane w dziedzinie społecznej są podstawą dynamiki mediacji (rola instytucji w mechanizmach rozwoju; rola badań w akceptacji niepewności empirycznej; rola nauczania dla poprawy świadomości obywatelskiej itp.). Na końcu przedstawimy, w jaki sposób systemy klanowe lub nadmierne kartezjańskie trendy edukacyjne, prowadzą do ograniczenia kreatywności i doprowadzają cywilizację do upadku z powodu braku zdolności adaptacyjnych.
 
REFERENCJE (42)
1.
BOCCARA N., 1968, Les principes de la thermodynamique classique, PUF, Paris.
 
2.
CAPUTO M., 1967, Linear model of dissipation whose Z is almost frequency independent, “The Geophysical Journal of the Royal Astronomical Society”, No. 13.
 
3.
CHOQUET G., 1953, Theory of Capacities, “Ann. Inst. Fourier”, No. 5.
 
4.
COLLECTIF UNIVERSITAIRE, 2020, L’identité Dictionnaire encyclopédique, Edt Jean Gayon Folio Gallimard, Paris.
 
5.
CONNES A., 1990, Geometrie non commutative, Dunod Interédition «coll. U», Paris.
 
6.
CONNES A., 2015, An essay on the Riemann hypothesis, (ArXiv 1509.05576v1, Sept).
 
7.
CONNES A., 2017, La géométrie et le quantique, Cours du collège de France Janvier-Février.
 
8.
CONNES A., ROVELLI C., 1994, Von Neumann Algebra Automorphisms and Time-Thermodynamics Relation in General Covariant Quantum Theories, “Class. Quantum Grav.”, No. 11.
 
9.
EDWARDS H.M., 1974, Riemann Zeta function, Academic Press, London.
 
10.
HINES P., 1999, A categorical theory of self-similarity, “Theoretical and Applied Categories”, No. 6.
 
11.
HUSSERL E., 1928, Vorlesungen zur Phänomenologie des inneren Zeitbewusstseins, Lectures on the Phenomenology of the Consciousness of Internal Time, Albert Ludwig Friburg University Archives.
 
12.
IVIC A., 2003, The Riemann Zeta function. Theory and applications, Dover, New York.
 
13.
JONSCHER A.K., 1996, Universal relaxation law, Chelsea Dielectric Press, London.
 
14.
KOJADINOVIC I., 2006, Contribution à l’interpretation des mesures non additives de Choquet, HDR Laboratoire d’Informatique, Université de Nantes.
 
15.
LE MEHAUTE A., 1990, Les géométries fractales, Hermes, Paris.
 
16.
LE MEHAUTE A., 1991, Fractals geometry and applications, Penton Press, Londre.
 
17.
LE MEHAUTE A., DE GUIBERT A., DELAYE A., FILLIPI M., 1982, Modèle de transfert d’énergie sur interfaces fractales, “C.R.Acad.Sci. Paris”, No. 294(II).
 
18.
LE MEHAUTE A., EL KAABOUCHI A., NIVANEN A., 2010, Riemann Conjecture and Fractional derivative, “Computer and Mathematics with Applications”, No. 59(5).
 
19.
LE MÉHAUTE A., HELIODORE F., 2020, An early history of lithium batteries (1970-1985): an example of zeta management, “J. Econophysics and Modern Economy”, No. 13(2).
 
20.
LE MEHAUTE A., NIVANEN L., NIGMATULLIN R., 1998, Flèche du Temps et Géométrie Fractale, Hermes, Paris.
 
21.
LE MÉHAUTÉ A., NIVANEN L., NIGNATULLIN R., 2005, Space Time with bounded curvature and non integer differential Operators, (in:) A. Le Méhauté et al. (eds.), Fractional Differentiation and its applications, U. Books, Berlin.
 
22.
LE MEHAUTE A., RIOT P., 2016, A Trail between Riemann Hypothesis and the Founts of Currency, “J. Econophysics and Modern Economy”, No. 9(2).
 
23.
LE MEHAUTE A., RIOT P., TAYURSKII D., 2015, From Riemann Hypothesis Approach via the Theory of Category to Modern Monetary Theory, “J. Econophysics and Modern Economy”, No. 8(2).
 
24.
LE MÉHAUTÉ A., TAYURSKII D., MENEZES R., RAYNAL S., 2014, Innovation Management from fractal infinite paths integral point of view, “J. Econophysics and Modern Economy”, No. 7(2).
 
25.
LE MÉHAUTÉ A., TAYURSKII D., RIOT P., RAYNAL S., 2017, Grothendieck Topos, Zeta Complexity, and Arrow of Time: new concepts for a Modern Project Management International, “J. of Econophysics and Modern Economy”, No. 10(2).
 
26.
LEINSTER T., 2001, A general theory of self-similarity, “Advances in Mathematics”, No. 226.
 
27.
LEINSTER T., 2014, Basic category theory, Cambridge Studies in Advanced Mathematics, Cambridge.
 
28.
LUPASCO S., 1951, Le principe d’antagonisme et la logique de l’énergie, Ed. Hermann, Paris.
 
29.
MANDELBROT B., 1983, The fractal geometry of Nature, Freeman, San Francisco.
 
30.
OUSTALOUP A., 2016, Diversity and non-integer differentiation for system dynamics, ESTE Wiley, London.
 
31.
POGLIANI L., BERBERAN-SANTOS M.N., 2000, Constantin Carathéodory and the axiomatic thermodynamics, “Journal of Mathematical Chemistry”, Vol. 28.
 
32.
RASSIAS T.M. (ed.), 1990, Constantin Caratheodory: An International Tribute: Vol. 1, World Scientific Publishing Co., London.
 
33.
RAYNAL S., 1996, Le management par projet, Ed. Organisation, Paris.
 
34.
RIOT P., LE MÉHAUTÉ A., 2017, Autosimilarité, fonction zêta et conjecture de Riemann, “Revue d’Electricité et d’Electronique REE”, No. 17.
 
35.
RIOT P., LE MÉHAUTÉ A., TAYURSKII D., 2020, Categories and Zeta & Möbius Functions: Applications to Universal Fractional Operators, (in:) P. Agarwal, R.P. Agarwal, M. Ruzhansky (eds.), Special Functions and Analysis of Differential Equations, Chapman and Hall/CRC.
 
36.
RIOT P., LE MÉHAUTÉ A., TAYURSKII D., NIVANEN L., RAYNAL S., 2018, Zeta management: categoricaland fractional differential approach, “International J. of Econophysics and Modern Economy”, No. 11(1).
 
37.
ROVELLI C., 2017, Is time arrow perspectival in the philosophy of cosmology, (in:) K. Chamcham, J. Sick, J.D. Barrow, S. Saunders (eds.), Cambridge University Press.
 
38.
ROVELLI C., 2018, L’ordre du temps, Paris Flammarion.
 
39.
SIMONS H., 1997, Models of bounded rationality: Empirically grounded economic reason (Vol. 3), The MIT Press, Cambridge, MA.
 
40.
STEENROOD N., 1968, The topology of fiber bundles, Princeton University Press.
 
41.
TALEB N.N., 2007, Black Swan. The impact of the highly improbable, Random House.
 
42.
VOLTAIRE, 1759, Candide ou l’optimiste, Ed. Princep, Paris.
 
eISSN:2719-860X
ISSN:1896-9380