Cel badań i hipotezy/pytanie badawcze:
Sformułowano następującą hipotezę badawczą: efektywne zarządzanie ryzykiem wymaga zintegrowanego podejścia uwzględniającego specyfikę branży obronnej, regulacje normatywne NATO (AQAP) oraz budowanie relacji opartych na zaufaniu między uczestnikami procesu.

Metody badawcze:
W badaniach zastosowano metody jakościowe, obejmujące analizę dokumentów normatywnych, analizę przypadków oraz studia literaturowe.

Główne wyniki:
Wyniki wskazują, że głównymi dylematami są: wybór odpowiedniego poziomu wymagań jakościowych (AQAP 2110 vs. AQAP 2131), dysproporcja między czasem projektowania a dynamiką zmian potrzeb operacyjnych oraz niedostateczne kompetencje kadr uczestniczących we wdrażaniu. Wnioski potwierdzają hipotezę badawczą, wskazując na konieczność wdrożenia systemowego podejścia do zarządzania ryzykiem, obejmującego cały cykl życia pojazdu wojskowego. Przeprowadzone badania pozwoliły na pozytywną weryfikację hipotezy badawczej. Efektywne zarządzanie ryzykiem w procesie wdrażania SpW rzeczywiście wymaga zintegrowanego podejścia, uwzględniającego specyfikę branży obronnej, regulacje normatywne NATO oraz budowanie relacji opartych na zaufaniu.

Implikacje dla teorii i praktyki:
W odpowiedzi na pytania badawcze sformułowano następujące wnioski. Po pierwsze, każda ze stron procesu wdrażania – użytkownik, producent i instytut badawczy – ponosi zróżnicowane rodzaje ryzyka, przy czym największe ryzyko utraty bezpieczeństwa ponosi bezpośredni użytkownik. Po drugie, główny dylemat dotyczy równoważenia kosztów nadzorowania z poziomem akceptowalnego ryzyka – stosowanie AQAP 2131 zamiast AQAP 2110 obniża koszty bieżące, ale generuje potencjalnie znacznie wyższe koszty i zagrożenia w fazie eksploatacji. Po trzecie, minimalizacja ryzyka wymaga połączenia instrumentów formalnych, technicznych i relacyjnych, obejmujących budowanie zaufania, właściwe umowy, OiB, standaryzację terminologii oraz odpowiedni proces badawczy.